Projectconcept voor de manifestatie  t.g.v. het 10 jarig bestaan van het zaanse kunstenaarsplatvorm 'Tengel'  in 2005.

Het hele feest werd afgeblazen wegens brandonveiligheid van de beoogde ruimte, de voormalige Verkade Koekfabriek .

Mijn idee is gebaseerd op zowel de schilderijen van Mark Rothco als de emaillen tuinen van Jean Dubufet .

Het is de bedoeling dat je letterlijk in het z.g. schilderij kan stappen :

Het bestaat uit 4 in elkaar overgaande ruimtes die weer in een overkoepelende ruimte staan :

zie schets 'De instapbare Rothco 1'

de overkoepelende ruimte is aan een kant rood , de andere kant blauw. Links boven komt men binnen , in rood , men stapt vervolgens letterlijk in delijst in een blauw-groene ruimte , dan , achtereenvolgens in een blauwe , rode en gele ruimte en weer in de overkoepelende ruimte die nu blauw is. Men kan de ruimte in genoemde ( fluorescerende ) kleuren schilderen en/of indirect met dezelfde kleuren 'of wit schildren en ( variabel ) gekleurd licht gebruiken . De ongelijke afmetingen van de ruimtes moeten het kleurkarakter versterken :

neutraal , oplossend , vernauwend , en weer bevrijdend .

Ook kan men de vloer van rood naar geel ruimtelijk laten stijgen en in geel weer langzaam laten dalen. Het mooiste zou een vloer als een waterbed o.i.d. zijn , zodat men letterlijk vaste bodem onder de voeten verliest .

Verantwoording :

Wat zou moeten gebeuren bij het aanschouwen van een schilderij van Rothco of Newman , het in de kleur opgaan van de toeschouwer , is voor de moderne mens vaak een brug te ver , Hij zoekt een verhaal dat er niet is en teleurgesteld en/of schouderophaled loopt hij verder : 'Ik zal er wel geen verstand van hebben , denkt niet bevroedend dat het verstand hem juist in de weg zit . Niet denken maar voelen , de keueren opzuigen , ervaren dat kleur zonder verhaal een wereld op zich is , een wereld van kwaliteiten .

Deze opstelling maakt het de toeschouwer mogelijk ín het schilderij te stappen , één te worden met het schiderij en zo in kleurwerelden rond t dwalen , zèlf kleur te worden .

Een bloedstollende en bevrijdende ervaring ervaring :

'' Eindelijk , eindelijk begin ik te vermoeden waar abstrakte kunst over gaat '' , roept men uit .

Men wordt een ander mens.

Walter van Nus